01 Mai A MICE consolida un ecosistema propio entre cinema, investigación e creación contemporánea
A Mostra Internacional de Cinema Etnográfico do Museo do Pobo Galego (MICE) desenvolveu na súa XXI edición un dos movementos máis significativos da súa traxectoria recente: a apertura dunha nova etapa liderada polo colectivo Memoria e Cinema, acompañada da configuración dun equipo de traballo integramente conformado por persoas menores de 30 anos.
Este relevo xeracional non se limitou a unha cuestión organizativa, senón que tivo unha tradución directa no modelo de festival. A MICE reforzou a súa capacidade de conectar con públicos novos —especialmente vinculados ao ámbito artístico, universitario e da creación contemporánea— incorporando estes perfís non só como espectadores, senón como parte activa do ecosistema que constrúe o festival.
A nova dirección asumiu o proxecto desde unha lóxica de continuidade, recollendo o traballo desenvolvido na etapa de Ana Estévez, na que a MICE se consolidou como un espazo de referencia no cinema etnográfico. A diferenza nesta edición estivo na forma de expandir ese modelo, desprazando o foco desde a exhibición cara aos procesos, a investigación e a relación coas prácticas contemporáneas.
Un festival que se pensa desde os procesos
A programación evidenciou este desprazamento. As seccións competitivas reuniron once filmes que dialogaron coa antropoloxía visual desde linguaxes diversas —do cinema observacional á animación ou ao ensaio audiovisual—, configurando un mapa que reflicte o momento actual do cinema do real.
Máis alá das proxeccións, a MICE articulouse como un ecosistema no que conviviron exhibición, formación e creación. A incorporación de dispositivos como SONORA · Residencia de escoita, o espazo Profanacións ou o traballo con formatos analóxicos e arquivo doméstico reforzaron unha idea clave: o festival como lugar onde os proxectos están en proceso, e non só como escaparate de obras pechadas.
Esta liña conectou tamén co foco en prácticas colectivas e comunitarias, presente en iniciativas como Zinema Auzolanean, que sitúan a autorrepresentación e a participación no centro do feito cinematográfico .
Unha programación atravesada por novas miradas
Outro dos elementos definitorios desta edición foi a consolidación dunha pluralidade de voces e linguaxes. A presenza destacada de cineastas mulleres —tanto na programación como no palmarés— non apareceu como cota, senón como expresión dun cambio real nas formas de facer e pensar o cinema contemporáneo .
A retrospectiva dedicada á cineasta Maddi Barber funcionou como un dos eixos conceptuais do festival, propoñendo unha aproximación ao cinema profundamente ligada ao territorio e ás relacións entre humanos, paisaxe e memoria . A súa presenza, acompañando as proxeccións e dialogando co público, reforzou tamén a idea de festival como espazo de encontro e pensamento compartido.
O palmarés como síntese do momento
O palmarés da XXI edición funcionou como unha síntese das liñas que atravesaron a programación. As obras recoñecidas —Percebes, de Laura Gonçalves e Alexandra Ramires; Furada Negra, de Berio Molina; e Alboroque, de Sabrina Fernández Casas— comparten unha mirada centrada nas relacións entre territorio, memoria e comunidade, abordadas desde dispositivos formais diversos .
O xurado destacou especialmente a capacidade destas películas para explorar transformacións sociais e culturais contemporáneas —desde a turistificación ata a migración ou a relación co patrimonio— mediante linguaxes que combinan observación, experimentación e construción narrativa .
Neste sentido, o palmarés non só recoñeceu obras individuais, senón que puxo en valor unha tendencia máis ampla dentro do cinema etnográfico actual: a hibridación de formatos e a vontade de construír relatos que dialoguen co presente.
Un cambio de ciclo no festival
A XXI edición da MICE deixou así unha imaxe clara do momento que atravesa o festival: un proxecto consolidado que, lonxe de estabilizarse, opta por reconfigurarse desde dentro.
O relevo xeracional na dirección e no equipo, a apertura a novos públicos e a aposta por formatos que expanden o cinema máis alá da pantalla sitúan a MICE nun punto de inflexión. Un festival que continúa sendo referencia no ámbito do cinema etnográfico, pero que redefine o seu papel como espazo de creación, investigación e encontro no contexto contemporáneo.